Ontladen, verdoven en helen

Waarom heling niet altijd het eerste doel is

Veel mensen die mijn praktijk binnenstappen zeggen hetzelfde: “Ik wil dat het stopt.” De pijn. De onrust. De vermoeidheid. Het gevoel vast te zitten in het lichaam of hoofd.

Dat verlangen is begrijpelijk. Maar de manier waaróp klachten stoppen, bepaalt of er werkelijk herstel plaatsvindt. In mijn manier van werken maak ik onderscheid tussen ontladen, verdoven en helen. Dit zijn drie verschillende reacties van het lichaam op stress, overbelasting en langdurige spanning.

Niet goed of fout. Wel wezenlijk verschillend.

Ontladen – spanning moet ergens heen

Ontladen is een natuurlijke reactie van het lichaam wanneer de druk te hoog wordt. Spanning zoekt een uitweg om verdere overbelasting te voorkomen en het systeem te beschermen.

Ontladen kan zich uiten als:

• emotionele ontlading (zoals huilen of boosheid)

• zweten, trillen of diarree

• plotselinge vermoeidheid

• tijdelijke verergering van klachten na een behandeling

Ontladen verlaagt de spanning, maar herstelt de oorzaak nog niet. Het is vaak een noodzakelijke stap, maar zelden het eindpunt. Je kunt het vergelijken met een overdrukventiel: het voorkomt schade, maar repareert het systeem niet.

Verdoven – als voelen te veel wordt

Verdoven is geen zwakte. Het is een intelligente overlevingsstrategie. Wanneer het lichaam of het zenuwstelsel te veel moet dragen, kiest het brein voor demping.

Verdoving kan plaatsvinden via:

• medicatie

• alcohol, suiker of eten

• overmatig werken of sporten

• voortdurend afleiding zoeken

• doorgaan op wilskracht

Verdoven helpt om te blijven functioneren. Maar wat niet gevoeld kan worden, verdwijnt niet. Het lichaam onthoudt. Na verloop van tijd wordt de ruimte kleiner en ontstaan nieuwe klachten of keren bestaande patronen terug. Verdoving verplaatst het probleem, maar lost het niet op.

Helen – herstellen wat ooit nodig was om te overleven

Helen gaat een laag dieper. Helen betekent dat het lichaam weer toegang krijgt tot wat ooit is vastgezet om te kunnen overleven.

Dat maakt heling soms:

• confronterend

• emotioneel

• tijdelijk intensiever

• allesbehalve comfortabel

Helen beperkt zich niet tot spieren of organen. Het raakt ook het zenuwstelsel, stresslussen, opgeslagen emoties en patronen die in eerdere levensfases zijn ontstaan. Daarom voelt heling niet altijd direct beter. Het systeem leert opnieuw veiligheid ervaren.

Waarom helen niet altijd het eerste doel is

In een samenleving waarin snelle oplossingen centraal staan, lijkt heling vaak het einddoel. Maar het lichaam werkt niet lineair. Herstel verloopt in fases, en elke fase heeft zijn eigen functie.

Soms merk je dat je lichaam vooral aan het ontladen is. Klachten wisselen elkaar af, emoties komen los en verdwijnen weer. Behandelingen geven tijdelijke verlichting, maar het patroon herhaalt zich. Dat betekent niet dat het misgaat, maar dat het lichaam ruimte probeert te creëren.

Soms ben je vooral aan het verdoven. Je functioneert, maar echte rust ontbreekt. Je staat vaak ‘aan’ en stilvallen voelt onprettig. Afleiding, controle houden of doorgaan helpt om het vol te houden. Dit is geen falen, maar bescherming.

En soms voel je dat er iets diepers wil veranderen. Je begrijpt je klachten, maar merkt dat het lichaam achterblijft. Oude patronen blijven zich herhalen en herstel vraagt meer dan alleen symptoombestrijding. Dit is vaak het moment waarop heling voorzichtig mogelijk wordt.

Er is geen juiste of verkeerde plek om te zijn. Het lichaam bepaalt het tempo, niet het hoofd. Dat tempo verschilt per persoon, per levensfase en per belastbaarheid.

Goede therapie forceert daarom geen heling. Ze sluit aan bij wat het systeem nu aankan.

Soms betekent dat eerst reguleren of stabiliseren. Soms ontladen. En pas wanneer er voldoende veiligheid is, ontstaat er ruimte om te helen.

Hoe ik therapie kies

Ik kijk niet alleen naar klachten, maar naar het geheel. Naar hoe het zenuwstelsel reageert, waar spanning vastzit en hoeveel ruimte er is voor verandering.

Dat betekent dat behandelingen kunnen verschillen in tempo en diepte. Soms is een kleine reset voldoende. Soms vraagt herstel herhaling, begeleiding en tijd.

Niet omdat het lichaam faalt, maar omdat het zorgvuldig beweegt richting veiligheid en herstel.

Helen is geen strijd, maar samenwerking

Het lichaam is niet kapot. Het heeft ooit precies gedaan wat nodig was om te overleven.

Helen betekent erkennen wat heeft gewerkt en ruimte maken voor iets nieuws. Niet forceren. Niet vechten. Maar oprichten, reguleren en het zelfherstellend vermogen weer laten spreken.

Tot slot

Als heling moeilijk voelt, betekent dat niet dat het verkeerd gaat. Vaak betekent het dat je dichter bij de kern komt.

En daar begint duurzame verandering.